Πριν τη δημοσίευση του εν λόγω νόμου, η παράλληλη απασχόληση του μισθωτού ήταν κατ’ αρχήν επιτρεπτή ? εφόσον δεν υπήρχε αντίθετη ρήτρα στη σύμβαση εργασίας ? υπό την προϋπόθεση αφενός ότι δεν έθιγε τα συμφέροντα του εργοδότη στον οποίο απασχολούταν κατά κύριο επάγγελμα, αφετέρου ότι δεν υπερέβαινε το θεσμοθετημένο όριο των οκτώ ωρών ημερησίως.
Ο προαναφερθείς νόμος διατήρησε το ήδη ισχύον νομικό καθεστώς περί παράλληλης απασχόλησης στον πυρήνα του, πλην όμως ο νομοθέτης προέβλεψε ρητά ότι συμφωνίες ή ρήτρες περί απαγόρευσης παροχής εργασίας σε άλλους εργοδότες είναι άκυρες, θεσπίζοντας όμως κάποιες εξαιρέσεις που ανάγονται σε αντικειμενικούς λόγους. Τέτοιοι λόγοι είναι η υγεία και η ασφάλεια, η προστασία του επιχειρηματικού απορρήτου, η εργασία σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και η αποφυγή της σύγκρουσης συμφερόντων. Γίνεται αντιληπτό ότι η υποχρέωση πίστης που έχει ο εργαζόμενος απέναντι στο εργοδότη του υπαγορεύει έναν περιορισμό του δικαιώματος στην εργασία, στο πλαίσιο στάθμισης των αντικρουόμενων συμφερόντων των μερών της εργασιακής σχέσης.

.jpg)











